Arkona [PL]
Skrajna nienawiść egoistycznej egzystencji - tekst piosenki

Już niedługo zapalą świece
By uczcić naszą pamięć
Odeszliśmy z własnej woli
Nie chcąc żyć tak normalnie - nienormalnie

Nie chcę rzucać żalu
Płacz niech będzie rozkoszą
Nigdy nie przypomnę sobie,
Jakie było to życie
Nasze życie!

Ludzkość w okowach obowiązku
Niezdolna do wyboru
Zdana na łaskę ideałów
Ludzkość ukrzyżowana

A ja byłem wolny, byłem Piotrem,
Który trzykrotnie wyparł się Chrystusa!

Nie ufam nikomu, każdy jest samotnikiem
Za życia i po śmierci
Skrajna nienawiść ogarnia mój umysł
W egoistycznej egzystencji

Odchodzę w nicość, obracam się w niebyt
Rozpływam i rozpadam się
Ujrzałem marność wiary
Odchodzę w niematerialną rzeczywistość

Nie chcę o tym myśleć
Zostawiłem cierpienia
Nie tak miały boleć
Ukryte w sercu marzenia

Złudne obietnice i nadzieje,
Powtarzane od wieków
Okłamały nasze dzieje
Ja mam dość, odchodzę, spadam w przepaść!

Spadam w przepaść!